Пераклады.ру

Пераклады беларускіх вершаў

Метель. Василе Алесандри

Ваша адзнака: Нет Сярэдняя: 5 (136 галасы)

Ветры з поўначы злуюцца, снег з палёў мятлой змятаюць,
Хмары белага бяссмерця на вiлах у неба падымаюць.
Гурбай снежнай гэтай хмары ападуць начным распадкам,
Праз мароз нiхто не пройдзе, дагарыць свячным агаркам.

З завiрухай ваўкi выюць, след кароткi - мчыцца зграя,
Жах пад скуру зверам лезе, на скаку кроў застывае.
Сiлай грубай, невядомай, гне хмызняк рачны да долу,
Стон ляцiць знямеўшым крыкам i маўчаць зусiм анёлы.

Вой, як плач, крыламi птушкi, замярзаюць нават слёзы,
Iз абшар, зажатых цемрай, уголас моляцца бярозы.
Не наступiць пэўна ранак, рвуцца думкi ў немым хрыпе,
I заплюшчыць зiма вочы, снегам цяжкiм шлях прысыпе.

Шчасце тым, хто пранясецца праз ваўкоў, праз завiруху,
Не памрэ хто , не укленчыць, не парве мароз падпругу...
Вунь блiшчаць чырвонай марай вокны ў хаце каля лесу
I адступiць зграя разам - ваўкi на хутар не палезуць.

Сяргей Брандт, 29.10.2013

Аўтар пераклада: 
Сяргей Брандт
Пакінуць водгук